Rozmowa przy kawie z Pauliną i Karolem Wróblami

Kategoria: Aktualności branżowe   |   Autor: Paweł Szambelan   |   Data: poniedziałek, 26 października 2026 11:42

Paulina i Karol

Rozmowa przy kawie
z Pauliną i Karolem Wróblami:

Wszystko zrobiliśmy od zera

Czasami naprawdę ciężko nam przeskoczyć to, że jesteśmy młodzi. Ludzie pytają: co my tam wiemy, co potrafimy? A przecież mimo młodego wieku osiągnęliśmy już bardzo dużo: mamy świetny zespół, klientów nie brakuje, wybudowaliśmy piękną halę, a nasze maszyny pracują już od kilkunastu lat.

Karol: Pracę w kamieniarstwie zaczynałem od nagrobków. Najpierw handlowałem gotowymi, potem – gdy pojawiła się potrzeba drobnych docinek – kupiłem piłę. Później sam zrobiłem dla siebie prostą maszynę do pracy. A kiedy chciałem zrobić lepszą, tę pierwszą wystawiłem w internecie. Sprzedała się w ciągu jednego dnia. Zrobiłem następną i znowu znalazł się kupiec. I tak jedna, druga, trzecia. Coraz więcej było maszyn, coraz mniej kamieniarstwa, aż w końcu zająłem się tylko produkcją.

Mechaniki, elektroniki czy programowania nauczyłem się sam. Kosztowało mnie to dużo czasu i nerwów, ale ja sobie to cenię. Bo znam zasadę działania. Nie tylko wiem, że jakaś część ma tam być, ale wiem też, po co tam jest. I to mi bardzo pomaga, kiedy konstruuję maszyny. Zawsze lubiłem mechanikę. Od małego musiałem wiedzieć, jak coś jest zbudowane. Wszystko musiałem rozebrać. I tak mam do dzisiaj.

Paulina: Moje plany zawodowe wiązałam z fryzjerstwem. Chciałam otworzyć własny salon. Tylko że wtedy ja pracowałabym u siebie, Karol u siebie. Nie mieliśmy złudzeń, że nasza praca kończyłaby się o szesnastej, więc właściwie byśmy się mijali. Dlatego przyszłam za mężem tutaj, do firmy. Po co zatrudniać pracownika, skoro sama mogę się tego nauczyć?

Początkowo pracowałam przy montażu, układaniu przewodów, podłączaniu silników i pneumatyki, wykonywałam drobne prace montażowe, a także zajmowałam się zakupem i kompletowaniem części. Ponad rok pracowałam też w lakierni. Miałam – i mam nadal – najlepszego nauczyciela. Dzięki niemu dziś, kiedy klient dzwoni z jakimś drobnym problemem, często sama potrafię mu pomóc, nie muszę od razu angażować Karola. Oczywiście nie wiem wszystkiego. Jeśli czegoś nie jestem pewna, to sprawdzam, dopytuję. Nie mam zwyczaju udawać, że znam odpowiedź, gdy jest inaczej.

Karol: Firmę otworzyłem w 2015 roku. Tu, z okna, widać nasz stary warsztat. 300 metrów kwadratowych. Zamówień przybywało, miejsca brakowało i w końcu trzeba było coś z tym zrobić. Zapadła decyzja: budujemy halę produkcyjną. Postawiliśmy nowy budynek. Nic tu nie było, nawet ziemi brakowało, żeby wyrównać teren. Ja już wcześniej wiedziałem, gdzie co ma stać, jakie mają być pomieszczenia, jak wszystko ma działać. Nawet szyny transportowe w lakierni były zaplanowane, zanim powstał dach. Bo jak człowiek sam pracuje przy budowie tych maszyn, to wie, czego mu potrzeba.

Paulina: Chcieliśmy mieć wszystko zrobione tak, jak sobie wymyśliliśmy. Tak samo biuro. Zależało mi, żeby klient, który do nas przyjeżdża, czuł się tu dobrze. A ja po prostu chciałam mieć przyjemne miejsce do pracy. Teraz jest więcej pracowników, więcej dokumentów, więcej obowiązków, klientów, towarów i muszę być tutaj, w biurze.

Karol: Był taki czas, że mieliśmy większą ekipę pracowników. Ale nie tędy droga. Nie byłem w stanie wszystkiego dopilnować. Cały dzień tłumaczyłem ludziom, co mają robić, rozwiązywałem problemy, a swoją pracę zaczynałem wieczorem. Więcej ludzi to więcej problemów, więcej dokumentów, więcej odpowiedzialności. A ja przecież nadal muszę konstruować maszyny. Nie mogę robić wszystkiego naraz. Przede wszystkim twierdzę, że dopóki właściciel ma kontrolę nad tym, co dzieje się w jego firmie, ma to sens.

Paulina: Dodatkowo cały czas była gdzieś obawa, czy dla wszystkich będzie praca. Często myślę, jak będzie wyglądał dalej rynek. Czy klienci dalej tak chętnie będą inwestować w maszyny, czy przyjdzie taki moment, kiedy telefony przestaną dzwonić. Choć na brak zamówień nie narzekamy, to odpowiedzialnie i rozważnie spoglądamy w przyszłość. Pandemia COVID-19 czy wojna w Ukrainie pokazały, że niestety nie można być pewnym, co przyniesie jutro.

Teraz mamy mniejszą ekipę i wydaje mi się, że wszystko się lepiej spina. Tylko znaleźć dobrego pracownika jest bardzo ciężko. My nie potrzebujemy człowieka, który przez osiem godzin będzie stał w miejscu. Czasem trzeba coś poskładać, czasem coś przewieźć, czasem sprawdzić złożone elementy, czasem pomyśleć nad rozwiązaniem, dać więcej od siebie. Takich osób naprawdę jest mało. Na szczęście na naszą ekipę nie można narzekać. Bez tych ludzi nie byłoby tego wszystkiego.

Karol: Tak, wolę mieć mniej ludzi, ale takich, którzy wiedzą, co robią.

Od początku nie robiłem maszyn na wzór innych producentów. Wszystko wymyślałem od zera, po swojemu. Bo jak widzę jakieś rozwiązanie, to się zastanawiam, dlaczego ktoś to zaprojektował właśnie tak, a nie inaczej. Moim zdaniem czasami coś można zrobić dużo prościej i będzie lepiej się sprawdzało.

Jednak czasy i oczekiwania klientów też się zmieniają. Kiedyś, zamawiając maszynę, klienci mówili: „Karol, potrzebuję prostej w obsłudze maszyny, która posłuży bezawaryjnie lata”. A dzisiaj pytają, ile potrafi maszyna zrobić sama. Coraz więcej jest w nich paneli dotykowych, elektroniki, programowania i możliwości. Operator oczekuje, że wpisze np. dowolny kąt – nie 30, nie 45 stopni, tylko dowolny – i naciśnie jedynie przycisk START. Reszta ma się dziać sama. Czasy się zmieniły i trzeba się dostosować. Z tyłu głowy należy niestety mieć też, że te maszyny pracują w bardzo trudnych warunkach. W wodzie i ciągłej wilgoci, kurzu i pyle, zimnie. Ich wydajność i dokładność musi wynikać z konstrukcji. Nie wszystko da się załatwić samą elektroniką.

Paulina: Kiedyś zlecaliśmy malowanie zewnętrznej firmie. Zdarzało się, że jechałam odebrać elementy i przy załadunku okazywało się, że elementy muszą trafić z powrotem do lakierni na poprawki. Od kiedy mamy własną lakiernię, sami kontrolujemy cały proces. Jak wspomniałam, przez ponad rok malowałam tam osobiście, więc wiem, ile to pracy wymaga, o ile detali należy zadbać, by gotowy produkt wyjeżdżający z lakierni był idealny. Dzisiaj w naszej lakierni zajmuje się tym Kamil i doskonale sam sobie radzi. Możemy być spokojni o ten proces.

Karol: Ważny jest też sprzęt, którego u nas nie brakuje. Wspomniane szyny transportowe w podłodze są właśnie po to, by ciężkie i wielkie konstrukcje mogły wjeżdżać do pieca lakierniczego. Teraz jedna osoba może sobie poradzić z obsługą malarni.

Paulina: Mamy też coraz więcej pracy związanej z serwisami. Pierwsze nasze maszyny mają już dziesięć, dwanaście lat i naturalne jest, że zaczynają wymagać poważniejszych przeglądów i remontów. A my cały czas produkujemy następne.

Karol: Właśnie na tym serwisie też dużo wygrywamy. Przykładowo dzwoni do mnie Sławek o dziewiętnastej czy dwudziestej: „Karol, coś mi tu nie działa”. Mówię: „Sprawdź to i to”. Za chwilę oddzwania, że już wszystko w porządku. I tyle. Nie musi czekać na technika, pisać zgłoszenia na rozbudowanym formularzu, opisywać szczegółowo problemu i odpowiadać na pytania, czy na pewno jest prąd i woda.

Choć czasami dużo na tym też tracę, bo poświęcam swoje prywatne życie. Przecież o tej porze nie powinienem już odbierać telefonów z pracy. Ale jak wiem, że np. Sławek pracuje na dwie zmiany i maszyna szwankuje, to jak mam mu nie pomóc?

Zdarza się, że pokazuję klientom, jak mają pracować. Czasem nawet podpowiadam, jak polerować. Bo kiedy padają zarzuty kiepskiego poleru, to zaczynam od pytania: „Kiedy ostatnio operator ostrzył narzędzie diamentowe?”. Często słyszę: „To narzędzia się ostrzy?”. Zanim zacząłem konstruować maszyny, pracowałem w kamieniu, pracowałem na różnych maszynach. Wiem, jak to ugryźć.

Paulina: Klienci lubią z Karolem rozmawiać. On potrafi tak normalnie, prosto wszystko wytłumaczyć. Myślę, że dzięki temu, że jesteśmy prawdziwi w tym wszystkim, co robimy, też dużo zyskaliśmy.

Stone Motor
Nowa siedziba Stone Motor

Karol: Lubię słuchać ludzi. Nie twierdzę, że wszystko wiem najlepiej. Kiedy ktoś przyjdzie i powie, że chciałby coś zmienić, chętnie posłucham. Dużo nam dało wystawienie się na targach. Dyskusje przy maszynach, podpowiedzi, opinie. Natomiast były też nieprzyjemne sytuacje, z których warto wynieść lekcję. Jednak skoro wiem, że maszyna jest dobrze zrobiona, jestem pewny użytych przeze mnie rozwiązań i swojej wiedzy, to nie będę się z tego tłumaczył tylko dlatego, że inny producent konstruuje to czy owo na swój sposób, sprzedaje taniej lub drożej czy ma inne wyposażenie maszyny. Zawsze chętnie porozmawiam o swoich maszynach. Proste :)

Paulina: Najbardziej cieszy mnie, kiedy odzywa się klient, który ma już naszą maszynę i chce następną. Bo wie, że może na nas liczyć. Są klienci, którym Karol remontuje urządzenie po ośmiu czy dziesięciu latach, a oni później zamawiają kolejne. I to jest dla nas najlepsza reklama i motor napędzający do działania.

Karol: Wolny czas? Nie ma go dużo, ale wypełniają go nam motocykle. Od małego na czymś jeździłem i coś naprawiałem. Zaczynałem od motorynki, później były Komarki, WSK-i, MZ-ki. Oj, było tego dużo. Zawsze mnie to interesowało: jazda, mechanika, naprawianie. W tej chwili każde z nas ma swój motocykl i zwiedzamy świat, jak tylko znajdziemy chwilę oddechu od pracy.

Paulina: Tak, zgadza się. Karol zaraził mnie jazdą na motocyklu. Na pierwsze wspólne wakacje motocyklowe pojechałam jako „plecak”. Świetnie spędzony czas, tysiące przejechanych kilometrów po pięknych chorwackich trasach. Ale czułam niedosyt. Już w drodze powrotnej wiedziałam, że nie chcę więcej siedzieć z tyłu. Chcę sama prowadzić. Zrobiłam prawo jazdy i jeżdżę już piąty rok.
Najfajniejsze jest to, że robimy to razem. Nie jeździmy ze znajomymi, nie szukamy towarzystwa. Na co dzień mamy spory kontakt z ludźmi, więc kiedy w końcu przychodzi urlop, chcemy być sami. Wsiadamy na motocykle i jedziemy przed siebie. Żeby ta głowa naprawdę odpoczęła.
Zwiedziliśmy Hiszpanię, Sardynię, Bałkany, Korsykę. Wiele naprawdę pięknych miejsc. Tylko czasu zawsze brakuje, więc kombinujemy z transportem. Czasami motocykl jedzie ciężarówką, a my dolatujemy samolotem. Innym razem korzystamy z promów albo nocnych pociągów, które przewożą samochody i motocykle. W nocy śpimy w kuszetkach, a rano jesteśmy kilkaset kilometrów dalej. Bo jak masz dwa tygodnie urlopu, to szkoda połowę stracić na sam dojazd.

Karol: Chciałbym robić kilka pił w roku, do tego mniejsze maszyny – boczkarki czy automaty – zajmować się remontami i mieć czas na nowe projekty. Bo prototyp musi być wypróbowany, dopracowany. To nie jest tak, że wymyślisz maszynę i od razu możesz ją sprzedawać. Na szczęście mamy klientów, którzy takie nowości testują. Wiele z nich powstało właśnie z ich pomysłów. Później wspólnie je dopracowujemy.

Paulina: Dużo się zmieniło, odkąd zajęłam się biurem, klientami i reklamą. Karol nie miałby na to czasu. Nie ma co ukrywać, że wszystko dzieje się w internecie. Więc i tam należy dbać o wizytówkę firmy. Karol wspomniał targi Stone. Udział w nich był dla nas wyzwaniem i osiągnięciem. Wymagał poświęcenia dodatkowego czasu na organizację i przygotowanie, jednak przyniósł nam sporo zamówień. Na edycji 2027 również się pojawimy.
Staram się Karola jak najbardziej odciążyć, by nie był ze wszystkim sam. Nie może jednocześnie pracować w spawalni i przy montażu, projektować maszyny, jeździć na serwisy i jeszcze rozmawiać ze wszystkimi klientami. Myślę, że dzięki naszej współpracy, wspólnemu celowi i patrzeniu w tym samym kierunku dotarliśmy dokładnie tu, gdzie jesteśmy.

Karol: Ja po prostu lubię to robić! Lubię sobie coś wymyślić, zbudować, sprawdzić, czy działa. A jak nie działa, to kombinować dalej. Zawsze mnie to interesowało i chyba już tak zostanie. Kiedy patrzę na to wszystko, co zrobiliśmy, myślę, że naprawdę jest się z czego cieszyć. Zaczynaliśmy w małym warsztacie, a dzisiaj mamy nowoczesną halę produkcyjną, pracowników, maszyny, które pracują w całej Polsce.
Wszystko zbudowaliśmy od zera. I chyba właśnie to daje największą satysfakcję.

Rozmowa przy kawie

Najnowszy numer
5/2026 (144)

październik-listopad 2026

Zamów darmową prenumeratę

Ogłoszenie drobne
kup, sprzedaj, zamień...

noimage
2026-08-18 00:00:00
Tablice-nagrobkowe.pl plexi, konglomeraty. Henryk Moćko tel. 503 33 46 46

Reklama W Kurierze
Poznaj zalety naszego pisma

  • Kurier Kamieniarski to dwumiesięcznik – najstarszy na rynku kamieniarskim, wydawany od 1997 r. Jest bezpłatnie wysyłany do ponad 3.800 osób i firm związanych z branżą kamieniarską.
  • Nasza baza adresowa jest na bieżąco aktualizowana, a co tydzień dopisujemy do niej nowe firmy. Stale zdobywamy nowe kontakty biorąc udział w targach i spotkaniach branżowych.
  • Osiągamy ponad 99% skuteczność - z wysłanych 3.800 egzemplarzy wraca do nas nie więcej niż 30-50 szt.