Doświadczanie czasu wg Alexa Setona

Przeglądając internet natknęliśmy się na zdjęcia rzeźby, która potrafi zafascynować. Nieco innej, bardziej współczesnej, ale intrygującej. Autorem rzeźby jest australijski rzeźbiarz Alex Seton, a praca o której mowa, to element serii powstałej w 2012 roku „Elegy On Resistance” (Elegia na odporność). Skontaktowaliśmy się z autorem i dowiedzieliśmy się więcej o nim, o jego postrzeganiu rzeźby i o idei jaka mu przyświeca w pracy artystycznej.

Alex Seton urodził się w 1977 roku w Sydney w Australii i nadal tam mieszka. Jak nam powiedział, swoją przygodę ze sztuką rozpoczął już jako dziecko w domu rodzinnym — z dużym zainteresowaniem przeglądał albumy artystyczne, których wiele mieli jego rodzice. Na oglądaniu się nie kończyło. Chętnie sięgał po ołówek i farby —rysował i malował kiedy tylko była taka możliwość. Na podwórku spędzał czas na rzeźbieniu i rysowaniu na piasku w piaskownicy.

Możliwości te się skończyły, kiedy razem z rodzicami przeprowadził się do centrum Sydney. Oczywiście kierunek studiów wybrał zgodne ze swoją pasją: w 1998 roku uzyskał licencjat College of Fine Arts (Kolegium Sztuk Pięknych) na Uniwersytecie Nowej Południowej Walii.

Po studiach pracował dla Cooee Aboriginal Art Gallery i Angeloro Fine Art Galleries. Później na krótko trafił do Melbourne, gdzie rzeźbił na potrzeby filmu dla The Set Building Company and DiEmme. Tam organizował także koncerty dla swoich kolegów — artystów i dla siebie, m.in. w hotelu Sheraton i innych dużych lokalach. To były miejsca gdzie chętnie przyjmowano młodych artystów, jeszcze pełnych studenckiego wigoru.

W tym czasie, jak sam stwierdził, był „wizualnym żarłokiem” zainteresowanym tym co i gdzie zrobili inni. Jako młody człowiek był zainteresowany równymi aspektami sztuki, również muzyką. W okresie dojrzewania równie mocno pociągały go komputery, zwłaszcza że rodzice pracowali w branży informatycznej. Jednak najwięcej satysfakcji czerpał z tworzenia sztuki wizualnej. Jako nastolatek próbował rysować, malować, rzeźbić. Jak wspomina: Jako szesnastolatek próbowałem malarstwa portretowego. Namówiłem aktora Johna Bella do pozowania, ale gdy skończyłem zauważyłem sporą rozbieżność między modelem a obrazem. Pamiętam, że wtedy pomyślałem z goryczą, że obraz zawsze będzie oknem, przez które można zaglądać, ale prawdziwe doznanie kontaktu z obiektem zapewnia tylko rzeźba, z którą można wchodzić w interakcje. Od tamtej pory mam obsesję na punkcie czystej fizyczności i traktowania rzeźby jako medium dla idei.

We wszystkich pracach, jakie wykonuje australijski artysta, przewijają się przedmioty codziennego użytku. Takie jak dmuchane zabawki, łóżka, flagi czy tkaniny lub odzież. Przedmioty codziennego użytku, zamienione w kamienne pomniki, wywracają konstrukcję historyczną i kulturową oraz tradycję rzeźbiarską. Autor chce przez to pokazać specjalne znaczenie zwyczajnych przedmiotów dla współczesnego świata, które, umieszczone w innym kontekście, mogą stanowić źródło silnych przeżyć emocjonalnych.
„Elegia na odporność”—to seria prac, wykonanych w marmurze z Carrary, mająca prezentować opór jednostki wobec nowoczesnego miasta, w którym człowiek czuje się mały i zagubiony. Główną pracą serii jest „Solista” (95 x 75 x 70 cm) — zakapturzona, anonimowa postać, siedząca niczym Budda ze skrzyżowanymi nogami, pomiędzy czterema kamerami. Postać „Solisty” to samotny bohater zagubiony w społeczeństwie, pełen strachu i poczucia niezrozumienia przez „obcych”. Serię uzupełnia odzież wisząca na wieszakach oraz porzucona na podłodze.

„Marmur zajmuje szczególne miejsce w obrębie sztuki zachodniej. Dzieła kultury klasycznej, takie jak Nike z Samotraki, wystawiane w Luwrze od 1884 roku, mają duże kulturowe znaczenie dla całej cywilizacji. Marmur to też materiał współczesnej architektury. Nowoczesne budynki biurowe i hotelowe foyer często nawiązują do historycznego związku z cywilizacją klasyczną. Chciałem, aby moje rzeźby z marmuru były trwałą formą dla ulotnych chwil kultury i mody, utrwalając popkulturowe ikony współczesnego świata. W cyklu „Elegia na odporność” rozmieściłem wokół centralnej postaci (Solisty) grupę kamer (Kwartet) i wiszące na wieszakach bluzy (Refren). Nazewnictwo tych obiektów zakłada związek, jaki występuje podczas koncertu zespołu muzycznego, który świadczy o odporności człowieka na aparat nadzoru i kontroli. Centralna postać mężczyzny może być postacią heroiczną. Ale w rzeczywistości miasta nowoczesnego świata są pełne takich postaci spotykanych, gdy przechodzimy przez dworce czy centra handlowe. 

Tradycyjnie rzeźby prezentowały wielkie postacie, ja chciałem zatrzymać na moment ludzkie doświadczenie czasu, które wypełniają zwykli ludzie tworzący nasz świat i borykający się z istniejącymi w nim ograniczeniami dla jednostki.”

Foto: Per Ericsson