Artykuły

Od 1 stycznia  2014 r. przesunięcie daty wystawienia faktury nie wpływa na moment  powstania obowiązku podatkowego.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług – w określonych przypadkach, gdy ustawa określa szczególny moment powstania obowiązku podatkowego, podatnik może „odroczyć” płatność podatku VAT. Tytułem przykładu można wskazać świadczenie usług budowlanych lub budowlano- montażowych, w którym to przypadku obowiązek podatkowy powstaje w momencie wystawienia faktury, nie później jednak niż 30. dnia od daty wykonania tej usługi. Inne czynności, dla których określono szczególny moment powstania obowiązku podatkowego, to m.in. usługi telekomunikacyjne, komunalne, najem, dzierżawa, leasing, stała obsługa prawna i biurowa – obowiązek podatkowy powstaje w dacie wystawienia faktury, nie później jednak niż przed upływem terminu płatności.

Wybór metody rozliczania VAT

Opóźnienia rozliczenia z fiskusem z tytułu podatku VAT można dokonać także poprzez wybór kwartalnego okresu rozliczeniowego, tj. gdy podatnik zamiast deklaracji miesięcznych (VAT-7), składa deklaracje kwartalne (VAT-7K lub VAT-7D). Mały podatnik, czyli ten, u którego sprzedaż nie przekroczyła 1.200.000 euro (45.000 euro z działalności agencyjnej), może składać deklaracje VAT-7K i uiszczać podatek w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym kwartale (odpowiednio: do 25 kwietnia, 25 lipca, 25 października, 25 stycznia). Podatnik nie posiadający statusu małego podatnika także może składać deklaracje kwartalne (VAT-7D), ale wpłaca zaliczki za pierwszy oraz za drugi miesiąc  kwartału  w  wysokości  1/3  kwoty  należnego  zobowiązania podatkowego wynikającej z deklaracji podatkowej złożonej za poprzedni kwartał, zaś po zakończeniu trzeciego miesiąca kwartału wpłaca różnicę podatku pomiędzy ostatecznym zobowiązaniem, a kwotą wpłaconych zaliczek. Przy czym możliwe jest wystąpienie nadpłaty.

Należy jednak zauważyć, że kwartalna metoda rozliczania podatku VAT może okazać się złym wyborem, jeśli podatnik wykazuje nadwyżki podatku należnego nad naliczonym. Wówczas tylko raz na kwartał można wnioskować o zwrot tych nadwyżek na rachunek bankowy.
Mały podatnik może wpłynąć na poprawę swojej płynności finansowej także poprzez wybór tzw. metody kasowej rozliczania podatku VAT. Jest to szczególnie korzystne rozwiązanie, gdy spływ należności następuje ze znacznym opóźnieniem. W przypadku metody kasowej obowiązek podat- kowy powstaje dopiero z dniem otrzymania całości lub części zapłaty. Wyjątek stanowi sprzedaż na rzecz osób prywatnych – w tym przypadku obowiązek podatkowy powstanie w 180. dniu licząc od dnia wydania towaru lub wykonania usługi, jeśli do tego momentu nie nastąpi zapłata.

Zwroty i przerachowania

Niejednokrotnie podatnicy w składanych deklaracjach VAT wykazują nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. W pierwszej kolejności można wnioskować o zwrot takiej nadwyżki na rachunek bankowy w terminie 180,
60 lub 25 dni. Jednak skrócenie terminu zwrotu do 25 dni wymaga spełniania dodatkowych warunków (chodzi przede wszystkim o to, aby wszystkie faktury, z których w deklaracji VAT został odliczony podatek naliczony, zostały opłacone). Ponadto niezależnie od terminu z deklaracji VAT, podatnik, po złożeniu deklaracji, może zawnioskować o przerachowanie wykazanej nadwyżki na poczet innego zobowiązania podatkowego. Na przykład: jeśli podatnik w deklaracji VAT za wrzesień br., złożonej w dniu 19 października, wykazał 5.000 zł nadwyżki w podatku do zwrotu w terminie 60 dni i jednocześnie jest zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego (PIT) za wrzesień (do 20. paź-dziernika) w wysokości 5.500 zł – może złożyć pisemny wniosek o zaliczenie nadwyżki w VAT na poczet PIT (wówczas na poczet PIT do zapłaty pozostanie jedynie 500 zł). Tym samym podatnik uniknął niepotrzebnego „zamrożenia” środków (zapłaty podatku PIT i 60-dniowego oczekiwania na zwrot VAT).

Wykorzystanie przedstawionych mechanizmów może wpłynąć na poprawę płynności finansowej podmiotu. Podjęcie takich, jak i podobnych działań, pozwala na optymalizację rozliczeń z fiskusem.

Na wszelkich budowach w ostatnich latach poświęca się coraz więcej uwagi kwestiom bezpieczeństwa. W związku z tym dla miejsc, które są przewidziane dla ruchu pieszego należy określić możliwość poślizgu. Metod badawczych jest wiele, jednak w przypadku wyrobów z kamienia naturalnego (płyty chodnikowe, kostka brukowa, płyty posadzkowe, płyty modułowe na podłogach oraz kamień wymiarowy w postaci na przykład stopni blokowych) obowiązuje metoda określona w normie EN 14231 „Metody badań kamienia naturalnego – Oznaczenie odporności na poślizg przy użyciu wahadłowego przyrządu do badania”.

Badanie wykonuje się przy pomocy przyrządu do badania tarcia powierzchni (nawierzchni) zwanego wahadłem angielskim. Przyrząd wyposażony jest w ślizgacz wykonany ze znormalizowanej gumy. Mierzy on tarcie pomiędzy ślizgaczem a badaną powierzchnią. Wynikiem badania jest znormalizowana wielość mówiąca o odporności na poślizg, którą nazywamy wartością odporności na poślizg (SRV).
Do badania posłuży cały wyrób lub jego fragmenty. Każda próbka powinna mieć wymiary pozwalające na badanie powierzchni o wielkości 136 x 86 mm. Powierzchnie należy badać z użyciem ślizgacza o szerokości 76 mm i długości ślizgu 126 mm z odczytem na dużej skali C.

W przypadku, gdy jest to niemożliwe można wybrać mniejszą powierzchnię o wymiarze 42 x 86 mm i badać z użyciem ślizgacza o szerokości 31,8 mm i długości ślizgu 76 mm. W tym przypadku odczyt następuje na skali F.
Po ustawieniu i wypoziomowaniu przyrządu laborant mocuje próbkę, reguluje ramię wahadła, a następnie zawiesza je w pozycji startowej. Po zwolnieniu wyzwalacza ramię ze ślizgaczem, poruszając się ruchem wahadłowym, przesuwa się nad badaną próbką trąc o nią. Im wyższy współczynnik tarcia, tym mniej wahadło wychyli się w druga stronę, a wskazówka (3) wskaże wyższą wartość na podziałce skali (1 lub 2). Badanie powtarza się aż do uzyskania pięciu kolejnych wyników nie różniących się więcej niż 3 jednostki (dla skali C) lub o 0,03 (dla skali F). Badanie to wykonuje się również na próbkach nasączonych wodą, by ustalić możliwość poślizgu na nawierzchni mokrej.
Niewątpliwą zaletą prezentowanej metody jest możliwość wykonania badania na zamontowanej nawierzchni. Wahadło angielskie jest przyrządem przenośnym.
Zalecane wartości odporności na poślizg określone przez br ytyjską grupę ds. antypoślizgowości dla pieszych niepełnosprawnych wyglądają następująco:

Powierzchnie o nierówności powierzchni mierzonej wg EN 13373 p. 5.3. większej niż 1,0 mm uznaje się za bezpieczne i nie ma potrzeby badania wartości SRV. Znając wartość SRV można ocenić poziom bezpieczeństwa nawierzchni wykonanej z danego materiału i o danym rodzaju wykończenia powierzchni. Można również ocenić jak zmienia się śliskość mokrej powierzchni, porównując wyniki badań wykonanych na suchej i mokrej próbce.

Wahadłowy przyrząd do badania odporności na poślizg (wahadlo angielskie)
1 – Skala C (długość ślizgu 126 mm)
2 – Skala F (długość ślizgu 76 mm)
3 – Wskazówka
4 – Wahadło
5 – Gumowy ślizgacz
6 – Śruba poziomująca
7 – Uchwyt mocujący próbkę do badania
8 – Poziomica
9 – Śruba regulacji pionowej

#michalfirlej

Wiele branż ma swoje medale,  na przykład  górnicy czy budowlańcy. Będziemy  mieli i my – kamieniarze.

W tym roku Związek Pracodawców Branży Kamieniarskiej obchodzi 15- lecie istnienia. Przygotowując się do jubileuszu, aktualny Zarząd ZPBK zastanawiał się nad uhonorowaniem osób, dzięki którym Związek powstał. Było wiele koncepcji, ale zdecydowanie chciano, aby było to coś materialnego. Myślano między innymi nad statuetką, ale pojawiła się koncepcja medalu. Pomysł okazał się najbardziej trafny i to nie tylko, dla uhonorowania tych, którzy tworzyli związek, ale jako stały sposób nagradzania osobistości zasłużonych dla polskiego kamieniarstwa.

Aktualnie Zarząd Związku opracowuje kryteria przyznawania tego zaszczytnego odznaczenia.

Medale będą przyznawane przez kapitułę wyłonioną spośród członków Związku i będą wręczane przy okazji ważnych wydarzeń branżowych (Barbórka, targi, itp.).. Pierwsze medale – wyjątkowo – przyznano podczas obrad Zarządu Związku i będą one wręczone jeszcze w tym roku, podczas zbliżającego się jesiennego Kongresu Kamieniarskiego ZPBK. Postanowiono również, że dla 21 obecnych członków Związku, którzy byli na pierwszym spotkaniu założycielskim w Szklarskiej Porębie, przygotować z okazji 15-lecia okolicznościowe statuetki.

Wzór medalu został opracowany, a jego wygląd prezentujemy obok. Pomysłodawcy dotarli do informacji, że jasnozielony jest historycznym kolorem kamieniarstwa, dlatego medal uzupełnia wstążka w takim właśnie kolorze wykończona na brzegach biało-czerwonymi lamówkami.

Czy kamień jest tworzywem plastycznym? Czy kamień może być dynamiczny? Czy kamień pobudza wyobraźnię? Otóż są realizacje, które podsuwają twierdzące odpowiedzi na te i podobne pytania. Najważniejsze to uwolnić się od stereotypowego myślenia i puścić wodze fantazji.

W poprzednim numerze prezentowaliśmy siedzibę Stowarzyszenia Autorów i Wydawców SGAE – budynek zlokalizowany w dzielnicy Vista Alegre hiszpańskiego miasta Santiago de Compostella. W tej samej dzielnicy istnieje jeszcze jedna nietypowa realizacja zaprojektowana przez to samo biuro architektoniczne: Ensamble Studio.

Obiektem tym jest Ośrodek Studiów Muzycznych – miejsce, gdzie muzyczne studia podyplomowe kończyło wielu wspaniałych muzyków, w tym członkowie Galicyjskiej Orkiestry Symfonicznej.
Autor projektu – Antón García-Abril – przyjął założenie projektowe, że ma to być budynek, którego wizualny odbiór będzie się zmieniał zależnie od odległości z jakiej będzie oglądany. Prezentowane zdjęcia potwierdzają, że założenie zostało zrealizowane.

Z większej odległości budynek wygląda jakby na zielony dywan traw spadł kamienny głaz. Taka forma sprawia, że dla większości widzów oglądających obiekt jest on – jak to określa twórca projektu – formą „bez definicji”. Dopiero zbliżenie się do budynku powoduje dostrzeżenie delikatnej łamanej
linii ścian oraz pionowych okien, które zmieniają jednorodną bryłę w drgający światłem i cieniem kształt. Z jeszcze mniejszej odległości widać, że uskoki materiału, jego nierówna powierzchnia i surowość obróbki, tworzą niepowtarzalny klimat, a światło otworów okiennych odejmuje optycznie ciężaru wielkiej bryle, którą widzi się z daleka.
Projektant chciał uzyskać efekt kontrapozycji i dwoistości obiektu. Prosta bryła oglądana w różnej skali, prezentuje różne poziomy złożoności. Zniekształcenia nałożone na harmonię całej bryły wywołują zainteresowanie zarówno materią jak i przestrzenią, którą budynek tworzy.
Surowa, granitowa fasada budynku, według założeń projektowych, odwołuje się do zamierzchłej historii i obiektów architektury Egiptu czy Rzymu, ale ma również wyraźne związki z architekturą galicyjską. Sama konstrukcja budynku jest determinowana wymaganiami akustycznymi. Główne sale o wysokich wymogach akustyki zaprojektowano w podziemiach. Są to większe sale zdolne pomieścić dużą liczbę studentów i widzów: audytorium, sale elektroakustyczne, pokoje perkusyjne itd.
Górne piętra to pierścienie komunikacyjne, z których można wejść do gabinetów, mniejszych sal lekcyjnych i biur.
Mimo nowatorskiego podejścia obiekt sprawia wrażenie jakby przynależał do tej przestrzeni od zawsze. Krytycy architektury uznali projekt za nowe spojrzenie na geometrię i kanony budownictwa.
Obiekt został wybudowany w 2002 roku. Łączna powierzchnia obiektu to 1700 m2, a koszt realizacji wyniósł 3.000.000 €.

Więcej zdjęć:
www.facebook.com/KurierKamieniarski

Zdjęcia: Roland Halbe oraz flickr.com

„Złota" edycja Marmomacc dobiegła końca. Przedstawiciele branży kamieniarskiej z całego świata w dniach od 30 września do 3 października br. spotykali się w Weronie.
Marmomacc 2015 w liczbach organizator przedstawia imponująco: ponad 1.500 wystawców, ponad 65.000 odwiedzających ze 143 krajów. Sami uczestnicy, już z odrobinę mniejszym entuzjazmem, zauważyli iż, zarówno odwiedzających jak i samych wystawców było mniej niż podczas poprzednich edycji. Mimo wszystko, wielkość, zasięg Targów, jak i rozmach wydarzeń towarzyszących, które zapewnili organizatorzy, robi niemałe wrażenie.

Nie tylko organizatorzy przyczynili się do sukcesu tego wydarzenia. Wystawcy również podeszli do tematu z ogromną wyobraźnią i starannością przygotowując imponujące stoiska oraz ekspozycje. Elegancko i szykownie urządzone przestrzenie, niebanalne pomysły na prezentację kamienia, liczne pokazy i prezentacje na żywo maszyn i urządzeń służących do obróbki kamienia – zdecydowanie było na czym zawiesić oko. Zwiedzający mogli tradycyjnie przyjrzeć się nowinkom technologicznym oraz zapoznać się z wiodącymi trendami w branży.

Niewątpliwie wyjątkową atrakcją tegorocznych targów, było zorganizowanie mariażu kamienia, designu i technologii pod nazwą „The Italian Stone Theater”. Było to jedno z ważniejszych wydarzeń jubileuszowego Marmomacc, które zachwycało swoimi zaprezentowanymi , niesamowicie oryginalnymi wystawami. Zdecydowanie eksperymentalna wystawa została podzielona na dwie części: kamień jako materiał i technologie wykorzystywane do jego przetwarzania. Trójwymiarowe instalacje odkrywały potencjał dr zemiący w kamieniu zarówno pod względem cech mechanicznych, jak i możliwości artystycznego wyrazu. Zaprezentowane dzieła były wykonane z niesamowitą precyzją, charakteryzowały się połączeniem różnych materiałów i kombinacją kolorów.

Mimo pozornego wrażenia, że tegoroczna 50. edycja była słabsza od poprzednich, nie można zaprzeczyć, iż ogólny obraz targów pozostaje imponujący. Targi Marmomacc to nadal najważniejsze wydarzenie i święto dla branży kamieniarskiej w Europie, którego efekty uczestnicy z pewnością będą mogli oceniać przez cały rok, aż do następnej edycji.