Artykuły

Prawo i Sprawiedliwość w projekcie z dnia 15 września 2015 r. ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, proponuje, m.in. obniżenie stawki CIT do 15%. Zmiana jest adresowana do tzw. małych podatników, tj. takich, u których wartość przychodu ze sprzedaży (wraz z kwotą należnego VAT) nie przekroczyła w poprzednim roku podatkowym kwoty odpowiadającej równowartości 1.200.000 euro.¹

Z pewnością jest to zmiana pożądana przez wielu przedsiębiorców, jednak wskazany zapis budzi pewne kontrowersje, bowiem zamiarem projektodawcy nie jest wprowadzenie tzw. skali podatkowej. Spełnienie wskazanego kryterium kwotowego będzie określane nie na podstawie bieżącego przychodu, ale przychodu z roku ubiegłego, przez co będzie dochodzić do sytuacji, w których dwa podmioty o identycznych dochodach/przychodach w danym roku będą opodatkowywać swoje dochody według różnych stawek, ponieważ w zeszłym roku tylko jeden z nich posiadał status małego podatnika.
W bardziej skrajnych przypadkach ten z podatników, który w ubiegłym roku posiadał status małego podatnika w bieżącym roku zapłaci podatek według niższej stawki CIT (15%), mimo wielokrotnie wyższego dochodu od podatnika, który w ubiegłym roku nie był małym po- datnikiem (ten zapłaci 19% CIT).

Należy ponadto zwrócić uwagę, że proponowane zmiany dyskryminują podatników PIT. Zaś sam projektodawca potrzebę wprowadzenia omawianej zmiany argumentuje chęcią ograniczenia wysokości podatku ciążącego na małych podatnikach. Toteż różnicowanie tych zasad ze względu na formę prowadzonej działalności gospodarczej wydaje się nieuzasadnione oraz godzi w zasadę równości i sprawiedliwości opodatkowania.
Dodatkowo planuje się wprowadzenie stawek sankcyjnych dla:

– opodatkowania dochodów nieujawnionych przez podatników poprzez rozszerzenie podstawy opodatkowania w podatku dochodowym od osób prawnych o przypadki, w których podatnik nie wykazał dochodu do opodatkowania, a właściwy organ podatkowy taki dochód określił, z zastosowaniem 50 % stawki podatku;

– opodatkowanie pozornych strat uzyska- nych przez podatników dzięki rozszerzeniu podstawy opodatkowania o przypadki, w których wystąpi różnica między kwotą straty określonej przez organ podatkowy a kwotą straty zadeklarowanej przez podat- nika, z zastosowaniem 31 % stawki podatku;

– opodatkowania tzw. „korzyści podatko- wych”, w odniesieniu do których podatnik nie dopełnił obowiązku informacyjnego2, z zastosowaniem 38% stawki podatku.

Projektowane zmiany mają na celu wyeliminowanie zjawiska unikania opodatkowania przez podatników CIT. Lecz – zdaniem autora – w sposób niejasny i dość nieudolny, zwłaszcza w zakresie opodatkowania „korzyści podatkowych”. Proponowane zmiany całkowicie zmieniają dotychczasowe zasady funkcjonowania podatku dochodowego, ale przede wszystkim sprawiają wrażenie nieprzemyślanych. Jednak wejście w życie tej nowelizacji z dniem 1 stycznia 2016 r. wydaje się mało prawdopodobne.

¹ średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski na pierwszy dzień roboczy października poprzedniego roku podatkowego, w zaokrągleniu do 1.000 zł.
² Projektowana nowelizacja wprowadza również obowiązek informowania organów podatkowych o wszelkich transakcjach dokonywanych w celu uzyskania efektu optymalizacji zobowiązań podatkowych (dobrowolnych i obowiązkowych).

Pewnie mało kto wie, że mozaika artystyczna – tak hołubiona w starożytności, zwłaszcza przez Rzymian – zaczyna coraz częściej pojawiać się we wnętrzach naszych domów, a także w przestrzeni publicznej. O tym, że technika ta jest wciąż żywa na całym świecie przekonałem się osobiście.

Oto bowiem otrzymałem zaproszenie z Turcji, od organizatora „Uluslararası Gaziantep Mozaik Yarışması
2015”, do udziału w tym konkursie mozaikowym. Okazuje się, że współcześni Turcy, jak niegdyś starożytni Rzymianie uwielbiają ten rodzaj sztuki. A mozaiki można tu spotkać wszędzie: zdobią ulice, skwery, place, fontanny, frontony kamienic, nie wspominając o wnętrzach domów. Tu także, w liczącym ponad półtora miliona mieszkańców Gaziantep, znajduje się największe zbiory mozaiki na świecie i jak dotąd jedyne poświęcone wyłącznie temu rzemiosłu muzeum mozaiki Zeugma Mosaic Museum.

Pracuję w kamieniu naturalnym bo uważam, że to najlepszy sposób na wydobycie szczególnego piękna mozaikowych obrazów. Zaproszenie do tak prestiżowego konkursu potraktowałem jako wyzwanie. Skonsultowawszy się z admiratorami moich prac wybrałem jedną z nich. Mozaika nosi nazwę „Uniesienie”: twarz kobiety, mieniąca się na przemian rozmaitymi odcieniami i kolorami wyłącznie kamieni naturalnych.

W październiku 2015 roku Lubosz Karwat zdobył I miejsce w Międzynarodowym Konkursie Mozaiki w Gaziantep w Turcji w kategorii „Mozaiki z naturalnego kamienia". Nagrodzona praca to „Uniesienie”.

Wysłałem organizatorom zdjęcie pracy i po wstępnej akceptacji zostałem zarejestrowany jako uczestnik konkursu. To był już pierwszy sukces. Liczyłem na to, że może moja technika zaskoczy jury i pozwoli mi zdobyć choćby wyróżnienie. Nie liczyłem na więcej. W Turcji i na świecie jest przecież tylu wspaniałych mozaikarzy.
Pewnego dnia odezwała się do mnie jedna z organizatorek. Sprytnie dawkowała mi informacje. Najpierw dowiedziałem się, że odbyły się już obrady jury. „Ale wyniki – powiedziała – nie są jeszcze jawne”. Potem stwierdziła, że zna wyniki i że może mi je zdradzić – jeśli chcę. Oczywista oczywistość, że chcę! Wreszcie wiadomość: „Masz miejsce”, ale nie powiedziała jakie. Po kilku zdaniach spytała, czy chciałbym przyjechać do Turcji... Już wtedy była wielka radość! Nieważne po które miejsce – jadę do Turcji! Wreszcie na stronie internetowej konkursu przeczytałem: „Laureatem głównej nagrody jest Lubosz Karwat, Polska, Tuchów”. Długo w to nie mogłem uwierzyć skacząc wysoko ze szczęścia.

Sama gala wręczenia nagród była połączona z licznymi wykładami o tureckich zabytkach, prezentacjami artystów i ich dziełach, technikach. Wspaniałe wydarzenie. Siedziałem z otwartą buzią i uczuciem, że nie mogłem sobie wymarzyć lepszej chwili i lepszego miejsca jeżeli chodzi o karierę mozaikarską.
Wszyscy chcieli mieć ze mną zdjęcie, ciągle słyszałem „foto, foto, foto” – gdy tylko chciałem zobaczyć prace konkursowe na wystawie, od razu pojawiał się ktoś i prosił o wspólne zdjęcie i krótką rozmowę. To było oczywiście bardzo miłe, ale na dłuższą metę męczące. Przecież żaden ze mnie celebryta.

Dopiero następnego dnia udało się na spokoj- nie obejrzeć wszystkie prace konkursowe. Mogłem przeanalizować kilkadziesiąt współczesnych mozaik, technikę i materiał. Między mozaikami ze szkła, ceramiki, smalty, kamienia znalazły sie takie rarytasy jak mozaika z kart kredytowych czy mozaika z kamieni nerkowych. Autorka zbierała je pieczołowicie w rozmaitych szpitalach. Do momentu, gdy byłem nieświadomy z jakiego materiału jest wykonana, tak bardzo mnie ciekawiła, że aż chciałem dotknąć. Gdy dowiedziałem się co to jest, mój ciekawski palec gwałtownie się schował.
Cieszę się, miałem okazję znaleźć się w Gaziantep. Moje „Uniesienie” – nagrodzona mozaika – będzie teraz częścią stałej wystawy w Zeugma Mosaic Museum w Gaziantep. I gdy tylko tam pojedziecie, będziecie mogli ją zobaczyć osobiście.

Kilka kamieni ułożonych w odpowiedniej kolejności potrafi stworzyć wzór, który może ozdobić i rozjaśnić szarą codzienność miejskiej zabudowy.

Pierwszy raz z mozaiką zmieniającą oblicze miasta spotkałam się w Krakowie na rondzie Mogilskim (dokumentowałam dla Kuriera Kamieniarskiego układanie mozaiki w Krakowie na Rondzie Mogilskim). Drugi raz z mozaiką o niesamowitych rozmiarach niespodziewanie spotkałam się… na Kubie.

Kuba to wyjątkowy kraj, w którym taniec, rytm i radość przeplata się z trudnym życiem w republice socjalistycznej, gdzie żywność dostępna jest na kartki, możliwość korzystania z internetu jest mocno ograniczona, a dom, w którym mieszkasz, nie należy do ciebie.
Poznawanie tej wyspy należy rozpocząć w Hawanie, stolicy Kuby. To miasto z jednej strony otulone jest przez wody Zatoki Meksykańskiej, od których oddziela je słynna promenada nadmorska – Malecon. Właśnie ta, która nazywana została „najdłuższą ławką świata", gdzie każdego wieczora skupia się życie towarzyskie Hawany.

Godna uwagi jest również stara część miasta La Habana Vieja, która wpisana została na listę światowego dziedzictwa UNESCO. I Kapitol, będący jeszcze okazalszym połączeniem Kapitolu z Waszyngtonu i paryskiego Panteonu.
Nie brak w tym mieście także zaskakujących elementów jak chińska dzielnica czy… dzielnica o tajemniczej nazwie Fusterlandia (choć na mapie
znajdziemy ją pod nazwą Jaimanitas).

Wjeżdżając do tej części miasta czujemy się jakbyśmy wkraczali do świata bajek, kolorów i kamienia. Wkraczamy do królestwa artysty José Rodriguez Fustera, który niepodzielnie rządzi tym miejscem od ponad 30 lat.
José Rodriguez Fustera, po pobycie w Europie, gdzie uległ czarowi dzieł Gaudiego w Barcelonie, postanowił stworzyć coś równie niesamowitego na Kubie. Pierwszym krokiem do realizacji tego celu było ozdobienie swojego domu oraz
przyległej zabudowy kolorowymi mozaikami.

– Każdego dnia pracuję by stworzyć coraz bardziej spektakularne rzeczy – opowiada artysta.
– Chcę, by moje studio było miejscem, w którym żyję otoczony sztuką. To było zawsze moje marzenie i moja idea. Teraz, kawałek po kawałku, jest ona przeze mnie realizowana.

Dziś nie tylko dom artysty ozdobiony jest przez mozaikowe wzory. Ponad 80 sąsiadów udostępniło fasady swoich domów oraz otaczające mury jako kanwę, na której powstają kolejne niesamowite wzory. Oczy cieszą motywy roślinne, tabliczki z fragmentami poezji, wizerunki świętych wyznawanej na Kubie religii Santería czy cytaty z dzieł tak znanych twórców, jak na przykład Ernest Hemingway.

Oczywiście nie brakuje również patriotycznych akcentów sławiących obowiązujący na Kubie ustrój i wizerunków narodowych bohaterów, z Fidelem Castro na czele.

Dzięki kamiennym mozaikom ten zakątek Hawa- ny zyskał niesamowity klimat, a razem z nim popularność, która oczywiście przekłada się na liczbę turystów odwiedzających to niepowtarzalne miejsce. Uzyskane dzięki temu dochody artysta inwestuje w ozdabianie kolejnych domów. Celem projektu jest
również poprawienie jakość życia sąsiadów, którzy, jak twierdzi José, są wspaniałymi ludźmi.

Moje zwiedzanie Fusterlandii miało miejsce w pochmurny i deszczowy dzień (co nie jest niczym zaskakującym podczas deszczowej pory trwającej w tym miejscu od maja do października). Jednak pomimo niesprzyjających warunków atmosferycznych ta artystyczna dzielnica zapisała się w mojej pamięci niczym promyk słońca przebijający się przez szare chmury socjalistycznych realiów życia na Kubie.

więcej zdjęć: www.facebook.com/KurierKamieniarski

Trwałość obiektów budowlanych zależy między innymi od trwałości wyrobów budowlanych. Jednym ze wskaźników trwałości wyrobów jest ich mrozoodporność.
Badanie wykonujemy w celu oceny wpływu kolejnych cykli zamrażania i rozmrażania na kamień naturalny i powtarzamy je przynajmniej co 10 lat w ramach Zakładowej Kontroli Produkcji. Dla wyrobów budowlanych stosowanych na zewnątrz w naszym klimacie jest to jedna z najważniejszych właściwości materiału.

Obecnie badanie wykonywane jest zgodnie z postanowieniami normy PN-EN 12371:2010-09E „Metody badań kamienia naturalnego – Oznaczanie mrozoodporności”.
W trakcie badania poddawane są próbki kamienne cyklom obejmującym zamrażanie próbki kamiennej w tem- peraturze około –10oC i rozmrażania w wodzie o temperaturze w granicach +5 – +20oC. W trakcie zamarzania woda, która znajduje się w porach kamienia, zwiększa swoją objętość o około 10% i wywołuje naprężenia na ścianki porów mogące uszkodzić strukturę materiału.

Mamy dwie metody testów: metodę technologiczną (A) oraz metodę identyfikacyjną (B).
W metodzie technologicznej sprawdzamy wpływ cykli zamrażania i rozmrażania na cechy wytrzymałościowe surowca. Dlatego rozmiar próbek będzie taki, jak w przypadku później wykonywanego badania: wytrzymałości na ściskanie (50 x 50 x 50 mm), zginanie (50 x 50 x 300 mm) lub wyrwania kotwy montażowej (200 x 200 x 30-50 mm). W tym badaniu porównujemy zatem procentowy spadek średniej cechy wytrzymałościo- wej po badaniu mrozoodporności w odniesieniu do średniej wartości cechy przed mrozoodpornością. W przypadku, gdy spadek ten nie przekracza 20% materiał uznajemy za mrozoodporny.

W trakcie badania laborant dokonuje również oceny wizualnej kamienia, która opiera się o następującą skalę zmian:

0 – próbka nienaruszona
1 – bardzo małe zniszczenie (zaokrąglenie naroży i krawędzi), które nie powodują dezintegracji próbki,
2 – jedno lub kilka małych pęknięć (do 0,1 mm szerokości) lub oddzielenie małych frag- mentów (do 30 mm² na fragment),
3 – jedno lub kilka pęknięć, dziur lub oddzielenie się fragmentów większych niż z pkt. 2, albo deformacja materiału w żyłach lub próbka wykazuje istotne oznaki rozkruszenia lub rozpadu,
4 – próbka w kawałkach lub przełamana na dwie lub więcej części lub zdezintegrowana.

Przykład małego pęknięcia próbki kamiennej w trakcie badania mrozoodporności.

W trakcie badania identyfikacyjnego zamrażaniu poddawane są próbki o rozmiarze 50 x 50 x 300 mm. Po cyklach zamrażania-rozmrażania dokonana zostaje ocena wizualna. Następnie określany jest spadek objętości każdej z próbki. Materiał jest uznany za mrozoodporny, gdy objętość kawałków kamienia, które się wykruszyły nie przekracza 5%.

Kolejnym etapem badania jest określenie zmiany współczynnika sprężystości podłużnej (moduł Younga). Gdy jego obniżenie nie jest większe niż 30% należy uznać materiał za mrozoodporny.
Istotnym zagadnieniem jest liczba cykli zamrażania-rozmrażania. Dla różnych wyrobów sprawdzamy materiały przy innej liczbie cykli.

Dla wyrobów, które w trakcie użytkowania będą często narażone na nasączenie rośnie ryzyko szkodliwego działania zamarzającej wody. Z tego powodu wyroby brukowe (kostka, płyty krawężnik), płyty posadzkowe i schodowe zewnętrzne czy stopnie blokowe będą poddawane aż 56 cyklom zamrażania-rozmrażania. Z kolei dla elementów mocowanych do ścian, które będą w zasadzie stale osuszane wystarczy sprawdzić jak się surowiec zachowuje po 14 cyklach.

Tyle mówi norma na temat badania mrozoodporności. W niektórych przypadkach może zaistnieć potrzeba wykonania badania mrozoodporności w szczególnych warunkach – na przykład przy niższej temperaturze zamrożenia lub przy innej liczbie cykli zamrażania-rozmrażania. Wskazaniem do zastosowania takiej procedury badawczej może być konieczność uzyska- nia gwarancji wysokiej bezawaryjności elementu w trakcie bardzo długiego czasu użytkowania lub sprawdzenie materiału przeznaczonego do wyko- rzystania w wyjątkowo niekorzystnych warunkach (np. częste przemarzanie w bardzo niskich temperaturach jak ma to miejsce w okolicach koła podbiegunowego). Można również zastosować tę procedurę w przypadku niespecyficznego zacho- wania badanego materiału po wykonaniu badania zgodnie ze wskazaniem norm.

#michalfirlej

Nieubłaganie kończy się rok 2015 i wchodzimy z nowymi siłami w nowy, jeszcze niewiadomy okres.
W okresie zimowym, czyli okresie lekkiego spowolnienia zachęcam do zaktualizowania swojej wiedzy na temat produkowanych przez kamieniarzy wyrobów.

Miniony rok przyniósł zmiany, które dotyczą producentów niektórych wyrobów budowlanych. Są to płyty posadzkowe i schodowe, płyty modułowe, płyty do okładania ścian i sufitów oraz kamień murowy. Zmianami zostały zatem objęte normy zharmonizowane:

• PN-EN 12057:2015-04E "Wyroby z kamienia naturalnego – Płyty modułowe – Wymagania" ,
• PN-EN 12058:2015-04E "Wyroby z kamienia naturalnego – Płyty posadzkowe i schodowe – Wymagania" ,
• PN-EN 1469:2015-04E "Wyroby z kamienia naturalnego – Płyty okładzinowe – Wymagania" 
• PN-EN 771-6+A1:2015-10E "Wymagania dotyczące elementów murowych – Część 6: Elementy murowe z kamienia naturalnego"

Na nasze szczęście zmiany w normach nie wnoszą ze sobą tak daleko idących rewolucji, jak to było przy opracowywaniu norm na wyroby brukowe (kostki, płyt i krawężnika) – wyroby pozostają takimi samymi wyrobami jak wcześniej. Zmiany te to głównie dostosowanie obowiązujących norm do Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011. Z tego powodu pojawiają się takie pojęcia jak na przykład: „Deklaracja Właściwości Użytkowych”, „System Oceny i Weryfikacji Stałości Właściwości Użytkowych”, a znika „Deklaracja Zgodności”.
Oczywiście pozostaje kwestia przestawienia się na nowo- mowę, ale myślę, że już do tego jesteśmy przyzwyczajeni.

Moim zdaniem uaktualnienia norm pozwolą w prostszy sposób opracowywać w zakładach prawidłowe Deklaracje Właściwości Użytkowych. Z moich obserwacji wynika jednak, że wielu z producentów stale ma z tym problemy. Zapraszam zatem do lektury wcześniejszych numerów Kuriera Kamieniarskiego, w których opisywałem zarówno normy jak i wszystkie procedury z nich wynikające, a konieczne do zastosowania w zakładach kamieniarskich.

Teksty dostępne są w archiwach Kuriera oraz na stronie www.kurierkamieniarski.pl.

#michalfirlej