Vademecum kamieniarza

Import Control System 2 (ICS2) to nowoczesna platforma opracowana przez Unię Europejską w celu zapewnienia skuteczniejszej kontroli bezpieczeństwa towarów importowanych na jej terytorium. Stanowi on ewolucję poprzedniego systemu ICS (Import Control System), który funkcjonował od 2011 roku, i odpowiada na zwiększone potrzeby związane z globalizacją handlu, rosnącym sektorze e-commerce oraz zagrożeniami w zakresie bezpieczeństwa.

ICS2 pozwala organom celnym krajów UE na analizę ryzyka związanego z przesyłkami jeszcze przed ich przybyciem na teren Unii. Wprowadzenie tego systemu stanowi ważny krok w kierunku zintegrowanego i cyfrowego zarządzania granicami UE, zgodnego z unijną strategią „bezpieczeństwa poprzez dane”. Od 1 kwietnia 2025 roku zaczyna się kolejny etap wdrażania systemu dla spedytorów oraz wystawców HBL w transporcie morskim, a także rozpoczął się okres przejściowy dla transportu drogowego i kolejowego.

Główne cele ICS2

System ICS2 przede wszystkim ma na celu:

• Zwiększenie bezpieczeństwa dzięki wcześniejszej analizie danych o przesyłkach oraz ładunkach.
• Uproszczenie procesów celnych, co skraca czas odprawy i umożliwia firmom lepsze zarządzanie łańcuchem dostaw.
• Ujednolicenie kontroli na granicach zewnętrznych UE poprzez zastosowanie wspólnej platformy informatycznej dla wszystkich krajów członkowskich.
• Zgodność z międzynarodowymi standardami, w tym wymogami Światowej Organizacji Celnej (WCO).

Jak działa ICS2?

System ICS2 bazuje na obowiązku wcześniejszego zgłaszania danych o przesyłkach (Entry Summary Declaration – ENS), zanim towary opuszczą kraj eksportera i zostaną załadowane na środek transportu kierujący się do UE. Informacje te muszą być dostarczone w określonym czasie, uzależnionym od rodzaju transportu – powietrznego, morskiego, drogowego lub kolejowego.
System gromadzi dane o: nadawcy i odbiorcy przesyłki, typie towaru (przy użyciu kodów CN), środku transportu oraz planowanej trasie. Na podstawie tych danych system przeprowadza automatyczną ocenę ryzyka i wskazuje, które przesyłki wymagają szczegółowej kontroli przez organy celne. Dzięki temu możliwe jest identyfikowanie zagrożeń (jak przemyt, towary niebezpieczne, broń czy materiały o podwójnym zastosowaniu) jeszcze przed przybyciem ładunku na teren UE.

Wdrożenie ICS2 – etapy i obowiązki

Proces wdrażania ICS2 został podzielony na kilka faz, które uwzględniają różne środki transportu oraz grupy zgłaszających. Z dniem 1 kwietnia 2025 roku następuje następny etap wdrożenia systemu dla spedytorów i wystawców HBL w transporcie morskim oraz zaczyna się okres przejściowy dla transportu drogowego i kolejowego.
Z ICS2 są zobowiązane korzystać wszystkie podmioty zaangażowane w transport towarów do UE, takie jak: przewoźnicy lotniczy, morscy, drogowi i kolejowi, operatorzy logistyczni i expresowi, agencje celne, nadawcy oraz importerzy korzystający z uproszczonych procedur celnych. Zgłoszenia do ICS2 powinny być składane przez Shared Trader Interface (STI) – jednolity kanał komunikacji elektronicznej z systemem UE.

Korzyści z ICS2

ICS2 oferuje wiele korzyści zarówno dla administracji celnych, jak i dla uczestników obrotu gospodarczego:

• Skrócenie czasu odprawy oraz zwiększenie przewidywalności w procesach logistycznych.
• Wzrost bezpieczeństwa przez wcześniejsze identyfikowanie ryzykownych przesyłek.
• Zwiększenie przejrzystości łańcucha dostaw, co ma szczególne znaczenie w e-commerce.
• Lepsza organizacja ruchu towarów dzięki cyfryzacji i centralizacji danych.

Wyzwania i obowiązki dla firm

Dla przedsiębiorstw ICS2 oznacza konieczność:

• wprowadzenia odpowiednich procedur przetwarzania danych,
• integracji systemów IT z STI,
• przeszkolenia pracowników w zakresie nowych wymogów.

Firmy, które nie spełnią wytycznych ICS2, mogą napotkać opóźnienia w odprawach, odmowy załadunku towarów lub zatrzymania ich na granicy.
Podsumowanie
ICS2 jest kluczowym elementem unijnej strategii mającej na celu poprawę bezpieczeństwa oraz cyfryzację procedur celnych. Choć nakłada nowe obowiązki na przedsiębiorców, stwarza również szansę na efektywniejsze zarządzanie łańcuchem dostaw, zwiększenie bezpieczeństwa oraz poprawę współpracy międzynarodowej. Pełne wdrożenie systemu do 2025 roku stanowi ważny postęp w budowaniu „cyfrowej unii celnej” oraz zharmonizowanego podejścia do kontroli granic w skali całej UE.

Cargo Move jest w stanie kompleksowo wspierać importerów w spełnianiu wymogów ICS2, zapewniając poprawne i terminowe zgłoszenia ENS oraz koordynując cały proces celny. Dzięki doświadczeniu i znajomości procedur, minimalizujemy ryzyko opóźnień, błędów i dodatkowych kosztów związanych z importem.
Jeśli masz jakieś pytania, zgłoś się do nas, aby uzyskać profesjonalne wsparcie we wszelkich procedurach związanych z importem kamienia.

Kontakt bezpośredni:

www.cargomove.pl 

tel. +48 42 206 88 59

tel. +48 512 125 585
spedycja@cargomove.pl

Wielu kolegów i koleżanek z branży, a nawet naszych obecnych klientów, zastanawia się, czemu w większości hurtowni znajdujemy obecnie kamienie naturalne z widocznym szlaczkiem żywicy na bokach slabów. Pojawiają się głosy, jakoby producenci chcieli zatuszować wszystkie mikropęknięcia w materiale, a materiały obecnie dostępne są dużo gorszej jakości, niż wiele lat temu.

Niewiele jest w tym prawdy. Trzeba pamiętać, że praca w kamieniarstwie to trochę jak wyrabianie ciasta. Za każdym razem możemy używać tej samej mąki, ale czy mamy pewność, że mimo oznaczeń i nazwy to jest taki sam produkt jak 20 lat temu? Raczej nie. Tak samo jest z kamieniem naturalnym. Nie ma możliwości, żeby materiały noszące tę samą nazwę były identyczne. Jak wiemy, każdy blok kamienia może różnić się ziarnistością, odcieniem, twardością itd.

Tak jak pojawiają się nowe mody na urządzanie wnętrza, tak samo pojawiają się nowe materiały na rynku. Kilkanaście lat temu bardzo rzadko zdarzały się realizacje z materiału Taj Mahal, a w poprzednim roku był to jeden z częściej poszukiwanych materiałów.

Na przykładzie Taj Mahal można zauważyć, jak ten materiał zachowuje się bez odpowiedniego przygotowania technologicznego. W fazie produkcji slaby są zabezpieczane sklejką drewnianą, włóknem szklanym lub obrzynkami z innych materiałów oraz wkładane do specjalnych worków próżniowych. Ma to sprawić, że blok podczas cięcia na slaby wytrzyma naprężenia, które powstają w tej fazie produkcji. Później slaby zalewane są specjalnymi klejami na bazie żywicy oraz zabezpieczane siatką zbrojeniową. Bez odpowiedniego przygotowania materiał ten nie dojedzie do Polski ani bezpośrednio z Brazylii, ani z Włoch. Na przykładzie włoskich zakładów produkcyjnych specjalizujących się w przetwarzaniu bloków kamiennych na slaby można zaobserwować, jak płyty zachowują się w późniejszym przetwarzaniu slabów na blaty oraz w użytkowaniu przez klienta docelowego.

Odpowiednio zabezpieczone slaby mają lepszą wytrzymałość podczas formatowania elementów oraz obróbki krawędzi. Ponadto dzięki mikrowarstwie żywicy na wierzchu slabów materiał jest już dodatkowo zabezpieczony przed wchłanianiem różnych substancji. Dlatego warto zastanowić się, czy my kamieniarze powinniśmy krytykować postęp technologiczny w postaci zabezpieczania materiałów żywicą. Produkt dla klienta docelowego z materiału, który został odpowiednio przygotowany na ścieżce produkcyjnej jest lepszy pod względem zabezpieczenia przed plamami. Zupełnie inaczej zachowuje się wypolerowany granit bez żywicy, niż taki, który został nią zabezpieczony.

Nie dotyczy to tylko materiałów w grubościach budowlanych, ale również nagrobkowych. Na cmentarzach można do dzisiaj obserwować materiały, które chłoną wszystko, co na nie spadnie, mimo wielokrotnej impregnacji. Warto zweryfikować zarówno wewnętrzne procesy produkcyjne, jak i naszych dostawców kamieni, ponieważ odpowiedni proces przygotowania slabów wpływa na koszt, ale i na trwałość materiału. Im lepiej przygotowany jest materiał w fazie produkcji, tym mniej reklamacji od klientów.

Nie jestem przedstawicielem hurtowni kamieniarskiej, która ma Was przekonać do swoich materiałów. Jestem kamieniarzem, który prowadzi firmę i sprowadza materiał dla swoich klientów prywatnych, ale również dla innych wykonawców. Dlatego oceniam materiały pod względem wykonywania z nich elementów kamiennych, a nie tylko sprzedaży płyt.

Sylwia Dębała – współwłaściciel firmy DK Stone sp. z o.o. – Dyrektor Generalny.
Zajmuje się obsługą klientów, sprowadzaniem materiałów, wykonywaniem pomiarów produkcyjnych, planowaniem cięcia. Pasją do kamieniarstwa zaraził ją tata, który prowadził firmę kamieniarską.
Kontakt do autorki:
tel. 518 518 877
info@dkstone.pl

Aktualizacja poradnika dotyczącego postępowania w przypadku naruszeń ochrony danych osobowych.

Poradnik dotyczący naruszeń ochrony danych osobowych został stworzony, aby pomóc zrozumieć, czym są incydenty związane z danymi osobowymi i jak na nie reagować.

Jest on szczególnie przydatny dla osób zarządzających danymi, takich jak administratorzy, podmioty przetwarzające i inspektorzy ochrony danych. Poradnik ten wyjaśnia kwestie związane z zarządzaniem naruszeniami ochrony danych osobowych w świetle RODO, czyli Ogólnego Rozporządzenia o Ochronie Danych, oferuje także praktyczne wskazówki.

Naruszenia ochrony danych osobowych są niebezpieczne, ponieważ mogą mieć poważne konsekwencje zarówno dla osób, których dane dotyczą, jak i dla firm odpowiedzialnych za ich bezpieczeństwo. Dla osób fizycznych skutki mogą obejmować uszczerbek fizyczny, szkody majątkowe lub niemajątkowe, takie jak utrata kontroli nad danymi, dyskryminacja, kradzież tożsamości czy straty finansowe. Nawet pozornie nieistotne uciążliwości, jak dyskomfort czy stres, powinny być brane pod uwagę.

Czym więc jest „naruszenie ochrony danych osobowych”?

To sytuacja, w której bezpieczeństwo danych osobowych zostaje naruszone, prowadząc do przypadkowego lub niezgodnego z prawem zniszczenia, utraty, zmiany, nieuprawnionego ujawnienia lub nieuprawnionego dostępu do tych danych. Ważne jest, że może do niego dojść wszędzie tam, gdzie te dane są przetwarzane.

Naruszenia bezpieczeństwa danych osobowych dzielą się na naruszenia poufności (ujawnienie lub dostęp do danych przez nieuprawnione osoby), integralności (zmodyfikowanie danych) oraz dostępności (utracenie lub zniszczenie danych). Przyczyny tych naruszeń mogą być różne – od przypadkowych zdarzeń i błędów ludzkich, przez niewystarczające zabezpieczenia, aż po celowe działania, takie jak cyberprzestępczość czy nadużycia wewnętrzne.

Warto wiedzieć, że naruszenie ochrony danych osobowych różni się od naruszenia przepisów RODO. Naruszenie RODO to postępowanie niezgodne z wymogami tego prawa, które może, ale nie musi, prowadzić do incydentu bezpieczeństwa. Przykładowo, firma może wdrożyć wszelkie środki bezpieczeństwa zgodnie z RODO, a mimo to paść ofiarą cyberataku i doświadczyć naruszenia ochrony danych. Inny przykład: firma może gromadzić dane bez zgody, naruszając RODO, ale nie doświadczyć naruszenia bezpieczeństwa tych danych.

Poradnik ten ma charakter pomocniczy i służy lepszemu zrozumieniu zasad postępowania w przypadku naruszeń. Opiera się na aktualnej wiedzy, uwzględniając wytyczne organów nadzorczych, Europejskiej Rady Ochrony Danych (EROD) oraz orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE). Właściwe reagowanie na incydenty jest kluczowe dla spełniania wymogów prawnych.

Administratorzy danych, po stwierdzeniu naruszenia, muszą je udokumentować. Następnie muszą ocenić ryzyko naruszenia praw lub wolności osób, których dane dotyczą. Jeśli ryzyko jest wysokie, mają obowiązek zgłosić naruszenie do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (UODO) w ciągu 72 godzin od jego stwierdzenia. W przypadku wysokiego ryzyka konieczne jest również zawiadomienie osób, których dane dotyczą.

Poradnik podkreśla, że zapobieganie naruszeniom jest równie ważne, jak reagowanie na nie. Firmy powinny stosować odpowiednie środki techniczne i organizacyjne, dostosowane do ryzyka przetwarzania danych. Każde naruszenie, nawet to, które nie wymaga zgłoszenia, powinno być analizowane, aby wyciągnąć wnioski i usprawnić stosowane zabezpieczenia. Dzięki temu organizacje mogą lepiej chronić dane osobowe i unikać podobnych problemów w przyszłości. Znajomość zasad postępowania w przypadku naruszeń jest niezbędna dla każdej organizacji przetwarzającej dane osobowe, a ten poradnik stanowi cenne źródło wiedzy w tym zakresie.

Poradnik jest do pobrania na stronie
www.uodo.gov.pl (wyszukaj: poradnik UODO) lub pod linkiem https://uodo.gov.pl/pl/file/5686.

Artur Majchrzycki – Inspektor Ochrony Danych, ekspert ds. ochrony danych osobowych, audytor Wewnętrzny Systemów Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji zgodnego z ISO/IEC 27001.
Kontakt do autora:
tel. 501 15 11 15
email: a.majchrzycki@moment24.pl

Nieznajomość prawa nie zwalnia z jego przestrzegania — to zasada, która w praktyce przysparza wielu problemów. Często nie zadajemy pytań nie dlatego, że nie chcemy, ale dlatego, że nawet nie wiemy, że powinniśmy. Nie jesteśmy świadomi zagrożeń, wymagań czy obowiązków, które nas dotyczą.

I właśnie w tym tkwi sedno problemu z badaniem kamienia. Jeśli nikt nie informuje o konieczności przeprowadzania badań, a przepisy są traktowane jako formalność, łatwo przeoczyć coś, co w praktyce ma kluczowe znaczenie – zarówno dla bezpieczeństwa, jak i zgodności z prawem.

Kamień – więcej niż sprzedaż
Sprzedaż kamienia to tylko wierzchołek góry lodowej w całym procesie biznesowym. Oprócz znalezienia klienta, wykonania pomiarów czy precyzyjnego wycięcia elementów, pozostaje jeszcze jeden istotny aspekt: formalności i dokumentacja. To właśnie one mogą decydować o powodzeniu transakcji zwłaszcza, gdy mamy do czynienia z materiałem importowanym.

Kamień krajowy i importowany
Jeżeli kamień pochodzi z Polski, zazwyczaj nie napotykamy większych problemów – można domniemywać, że został przebadany zgodnie z akceptowalnymi w kraju metodami. Jednak sytuacja zmienia się diametralnie, gdy mamy do czynienia z materiałem importowanym, zwłaszcza egzotycznym. Co zrobić, gdy otrzymujemy od importera wielokrotnie kserowane dokumenty w językach, których nawet nie rozpoznajemy? Czy samo tłumaczenie tych dokumentów rozwiązuje problem?

Czy konieczne są badania? Jak klasyfikować kamień?
Pierwszym krokiem jest określenie, czy jakiekolwiek badania materiału są obligatoryjne. Kluczowe pytanie brzmi: czy mamy do czynienia z materiałem budowlanym, czy niebudowlanym? W przypadku surowca budowlanego należy ustalić jego przeznaczenie końcowe – brukowe, okładzinowe, murowe czy wymiarowe. Dzięki temu można przypisać kamień do odpowiednich norm, co pozwala określić wymagane badania.

Problem badań – nie wszystkie wyniki są miarodajne
Często zdarza się, że importer dostarcza dokumentację dotyczącą cech surowca, gdzie nazwy badań brzmią identycznie, lecz zostały wykonane zupełnie inną metodą. To istotny problem, ponieważ wyniki uzyskane różnymi metodami nie zawsze da się porównać. W takiej sytuacji nie powinniśmy się nimi posługiwać, jeśli nie mamy pewności, że odpowiadają obowiązującym wymaganiom technicznym.

Lista laboratoriów badających kamień na www.kurierkamieniarski.pl

Aktualność badań – jak długo są ważne?
Choć kamień kojarzy się z trwałością, jego badania mają okres ważności. Niektóre testy należy powtarzać co 2 lata (gęstość, nasiąkliwość, porowatość, wytrzymałość na ściskanie i zginanie), inne co 10 lat (w zależności od zastosowania: odporność na ścieranie, analiza petrograficzna, odporność na zamrażanie/rozmrażanie itd. ). Przed wykorzystaniem dokumentacji warto zweryfikować, czy  badania są nadal aktualne, aby uniknąć problemów prawnych i technicznych.

O rzeczoznawcach i biegłych sądowych na www.kurierkamieniarski.pl

Gdzie szukać informacji o badaniach?
Najlepszym źródłem informacji są zharmonizowane normy, szczególnie ich załączniki ZA, które określają wymagania niezbędne do oznakowania CE. To właśnie tam można znaleźć szczegółowe wytyczne dotyczące badań, terminów, zakresu oraz metod ich przeprowadzania.

Sprzedaż to dopiero początek
Formalności w branży kamieniarskiej wymagają uwagi, szczególnie gdy mamy do czynienia z materiałem importowanym. Znajomość przepisów i procedur ułatwia prowadzenie działalności, zapobiega problemom reklamacyjnym oraz buduje wiarygodność firmy. Im lepiej przygotujemy się do dokumentowania właściwości materiału, tym sprawniej przeprowadzimy sprzedaż i wprowadzimy produkt na rynek.
Więc „kto pyta, nie błądzi”. A pytania można zadawać rzeczoznawcom w branży kamieniarskiej i laboratoriom badającym kamień. 

Tabela: Częstotliwość wykonywania badań kamienia

Michał Firlej, autor tekstu, jest doradcą w zakresie oznakowania CE wyrobów z kamienia naturalnego, biegłym sądowym z zakresu kamieniarstwa, rzeczoznawcą ds. jakości produktów lub usług przy Dolnośląskim Inspektorze Inspekcji Handlowej oraz Biegłym Skarbowym.
Kontakt do autora:
tel. 695 164 288,
firlej@stoneconsulting.pl
www.stoneconsulting.pl 

#michalfirlej

Zapraszamy Państwa do cyklu „Twórczość w kamieniu”, czyli 6 artykułów opracowanych przez Kancelarię Radców Prawnych Daćków i Chwastyk sp. p. W poszczególnych publikacjach przybliżymy tematykę komercjalizacji i ochrony własności intelektualnej.

Tworzenie unikalnych projektów i wykorzystanie nowoczesnych technologii może stanowić o sukcesie przedsiębiorcy na rynku kamieniarskim i jego przewadze konkurencyjnej. Dla branży kamieniarskiej kluczowa staje się zatem wiedza, w jaki sposób i za pomocą jakich instytucji prawnych chronić swoje projekty, jak prawidłowo nabywać prawa do nagrobków od projektantów, i jak skutecznie bronić się przed ewentualnymi zarzutami plagiatu.

Czym jest własność intelektualna?

To zbiór praw chroniących niematerialne dobra o charakterze twórczym lub intelektualnym. Obejmuje zarówno dzieła artystyczne, naukowe i literackie, jak i wynalazki, wzory przemysłowe, znaki towarowe, oznaczenia geograficzne, know-how oraz tajemnice przedsiębiorstwa. Jej celem jest ochrona twórczości oraz innowacyjności, dając ich autorom możliwość korzystania z efektów swojej pracy na wyłączność. Jest to pojęcie zbiorcze, obejmujące kilka systemów ochrony, które mogą się uzupełniać i przenikać.
W branży kamieniarskiej różne aspekty działalności mogą podlegać ochronie prawnej z punktu widzenia własności intelektualnej, np. projekty całego nagrobka (jako projektu architektonicznego), ale także poszczególne elementy dekoracyjne (np. rzeźby, płaskorzeźby, wzory lub motywy zdobnicze). Nagrobek może być również chroniony jako wzór przemysłowy, zarejestrowany zgodnie z prawem własności przemysłowej. Jakie są zatem podstawowe różnice tych systemów ochrony?

Co i kogo chroni prawo autorskie?

Prawo autorskie ma chronić utwory o indywidualnym charakterze, w tym m.in. projekty architektoniczne, wzory i inne prace twórcze. Ochrona powstaje automatycznie w momencie stworzenia utworu, bez potrzeby rejestracji, i przysługuje twórcom lub właścicielom autorskich praw majątkowych. Twórcą może być wyłącznie człowiek, ale właścicielem autorskich praw majątkowych również spółka lub inny podmiot prawny (stowarzyszenie czy fundacja).
W obszarze prawa autorskiego rozróżniamy:

1. Prawa autorskie osobiste – dotyczą samej więzi twórcy z utworem, która jest nieograniczona w czasie i nie podlega zrzeczeniu się (np. autorstwo utworu czy oznaczenie go swoim nazwiskiem lub pseudonimem, oraz zakaz modyfikacji utworu bez zgody twórcy, tzw. integralność utworu);
2. Prawa autorskie majątkowe – obejmują uprawnienie do korzystania z utworu i rozporządzania nim oraz do pobierania wynagrodzenia za korzystanie z utworu. Prawa autorskie majątkowe wygasają wraz z upływem oznaczonych terminów (np. 70 lat od śmierci twórcy) i mogą być przedmiotem obrotu gospodarczego (tzn. można nabyć ich własność), jak i mogą stać się przedmiotem użytkowania (tzw. licencji).

Nie ma jasnej granicy dla poziomu oryginalności i indywidualności utworu, co do którego istnieje ochrona, ale przyjmuje się, że nie istnieje ochrona dla dzieł, które nie osiągają wymaganego poziomu twórczości. Prawo autorskie nie chroni również idei, zasad działania ani metod.

Czym jest własność przemysłowa i komu przysługuje?

Jeśli chodzi o prawa na dobrach niematerialnych, to z drugiej strony mamy także własność przemysłową. Chroni ona rozwiązania techniczne, innowacje i oznaczenia wyróżniające przedsiębiorców na rynku. Uzyskanie tej ochrony wymaga formalnej rejestracji w odpowiednich urzędach (np. w Urzędzie Patentowym). Ochrona ma charakter odpłatny, terytorialny i czasowy. Przedmiotami tego rodzaju praw są m.in.: znaki towarowe, patenty i wzory użytkowe, przy czym kluczowym narzędziem ochrony nagrobków jest wzór przemysłowy. Wzór przemysłowy to cecha estetyczna przedmiotu wynikająca z jego kształtu, konturów, struktury powierzchni, ornamentacji, barwy lub kombinacji tych elementów (nie obejmuje funkcji technicznych czy materiałowych, które mogą być chronione patentem).
W przypadku nagrobków wzór może obejmować zarówno ogólny wygląd formy, jak i detale dekoracyjne, które wyróżniają dany projekt na rynku. Rejestracja daje uprawnionemu lub właścicielowi wzoru wyłączne prawo do jego wykorzystania i jest dodatkowym narzędziem do obrony praw w przypadku plagiatu.

Wytwory sztucznej inteligencji

Odrębną kategorią są wytwory, czyli dzieła wykonane przez sztuczną inteligencję. Obecnie sztuczna inteligencja nie jest uznawana za podmiot prawny, co oznacza, że np. projekt stworzony przez system sztucznej inteligencji nie jest objęty tradycyjnym prawem własności intelektualnej i możliwe jest jego powszechne wykorzystanie. Jeśli jednak człowiek odgrywa istotną rolę w procesie twórczym wykorzystania sztucznej inteligencji, np. poprzez instrukcje, selekcję lub edycję wytworów sztucznej inteligencji, wtedy prawo autorskie może przysługiwać tej osobie. Kwestia ta jest jednak złożona i podlega dynamicznym dyskusjom, zatem w tym miejscu jedynie zaznaczamy konieczność odróżnienia utworów od wytworów sztucznej inteligencji, pozostawiając tę tematykę na kolejne etapy naszego cyklu.

Podsumowanie

Wykorzystanie instytucji prawnych przysługujących na podstawie prawa autorskiego czy poprzez rejestrację wzorów przemysłowych i patentów pozwala skutecznie chronić projekty i technologie, a w konsekwencji budować pozycję przedsiębiorcy na rynku i jego wizerunek profesjonalisty. Ochrona własności intelektualnej w branży kamieniarskiej to klucz do budowania przewagi konkurencyjnej i długofalowego sukcesu. Z drugiej strony zrozumienie tej dziedziny daje bezpieczeństwo i pozwala ograniczyć ryzyko postępowań związanych z plagiatami. Zapraszamy do kolejnego artykułu, w którym wyjaśnimy, skąd kamieniarz ma wiedzieć, że narusza cudze prawa.

Marta Daćków – autorka tekstu – jest radcą prawnym, specjalizuje się w prawie mów, ochronie własności intelektualnej oraz danych osobowych. Jako partner kancelarii kieruje działem obsługi korporacyjnej, wspierając klientów.

Kontakt do autorki:
tel. 518 480 198
e-mail: kancelaria@dclaw.pl
www.dclaw.pl

Artykuły w tym cyklu: 

Twórczość w kamieniu 1/6: Czy projekty i wyroby są chronione?

Twórczość w kamieniu 2/6: Skąd kamieniarz ma wiedzieć, że narusza cudze prawa?

Twórczość w kamieniu 3/6:Umowy, które chronią — czyli jak dobrze zadbać o swoje interesy

Twórczość w kamieniu 4/6: Kiedy zarzucono Ci naruszenie praw autorskich – czyli jak uchronić się przed niesłusznym oskarżeniem

Twórczość w kameiniu 5/6: Co robić, gdy Twoje prawa zostały naruszone?

Twórczość w kameiniu 6/6: Jak dochodzić swoich praw w sądzie?

 Źródło obrazu: Depositphotos.com